گوشه دنج

جادوی لبخند

faryad87 — Sun, 11 Jan 2009 11:50:15 GMT

بسياري از مردم كتاب "شاهزاده كوچولو" اثر "آنتوان دوسنت اگزوپري" را مي شناسند. اين داستان از معروف‌ترين داستان‌هاي کودکان و سومين داستان پرفروش قرن بيستم در جهان است. در اين داستان اگزوپري به شيوه‌اي سورئاليستي و به بياني فلسفه اي به دوست داشتن و عشق و هستي مي‌پردازد. طي اين داستان اگزوپري از ديدگاه يک کودک پرسش‌گر سوالات بسياري را از آدم ها و کارهاي آنان مطرح مي کند. اين اثر به 150 زبان مختلف ترجمه شده‌ است و مجموع فروش آن به زبان‌هاي مختلف از هشتاد ميليون نسخه گذشته است، اما شايد همه ندانند كه نويسنده ي داستان يك خلبان جنگي بود و با نازيها جنگيد و كشته شد.

قبل از شروع جنگ جهاني دوم اگزوپري در اسپانيا با ديكتاتوري فرانكو مي جنگيد. او تجربه هاي حيرت آور خود را در مجموعه اي به نام "لبخند" گرد آوري كرده است. در يكي از خاطراتش مي نويسد كه او را اسير كردند و به زندان انداختند، او كه از روي رفتارهاي خشونت آميز نگهبانها حدس زده بود كه روز بعد اعدامش خواهند كرد مينويسد :"مطمئن بودم كه مرا اعدام خواهند كرد به همين دليل بشدت نگران بودم."جيبهايم را گشتم تا شايد سيگاري پيدا كنم گفتم شايد از زير دست آنها كه حسابي لباسهايم را بازرسي كرده بودند در رفته باشد خوشبختانه يكي پيدا كردم و با دست هاي لرزان آن را به لبهايم گذاشتم ولي كبريت نداشتم. از ميان نرده ها به زندانبانم نگاه كردم. او حتي نگاهي هم به من نينداخت درست مانند يك مجسمه آنجا ايستاده بود. فرياد زدم "هي رفيق كبريت داري؟" به من نگاه كرد شانه هايش را بالا انداخت و به طرفم آمد. نزديكتر كه آمد و كبريتش را روشن كرد بي اختيار نگاهش به نگاه من دوخته شد. لبخند زدم و نمي دانم چرا؟ شايد از شدت اضطراب، شايد به خاطر اين كه خيلي به او نزديك بودم و نمي توانستم لبخند نزنم. در هر حال لبخند زدم و انگار نوري فاصله بين دلهاي ما را پر كرد ميدانستم كه او به هيچ وجه چنين چيزي را نميخواهد... ولي گرماي لبخند من از ميله ها گذشت و به او رسيد و روي لبهاي او هم لبخند شكفت. سيگارم را روشن كرد ولي نرفت و همانجا ايستاد. مستقيم در چشمهايم نگاه كرد و لبخند زد من حالا با علم به اينكه او نه يك نگهبان زندان كه يك انسان است به او لبخند زدم. نگاه او حال و هواي ديگري پيدا كرده بود.

پرسيد: "بچه داري؟" با دستهاي لرزان كيف پولم را بيرون آوردم و عكس اعضاي خانواده ام را به او نشان دادم و گفتم :"آره ايناهاش" او هم عكس بچه هايش را به من نشان داد و درباره نقشه ها و آرزوهايي كه براي آنها داشت برايم صحبت كرد. اشك به چشمهايم هجوم آورد. گفتم كه مي ترسم ديگر هرگز خانواده ام را نبينم. ديگر نبينم كه بچه هايم چطور بزرگ مي شوند. چشم هاي او هم پر از اشك شدند. ناگهان بي آنكه كه حرفي بزند. قفل درب سلول مرا باز كرد و مرا بيرون برد. بعد هم مرا بيرون زندان و جاده پشتي آن كه به شهر منتهي مي شد هدايت كرد! نزديك شهر كه رسيديم تنهايم گذاشت و برگشت بي آنكه كلمه اي حرف بزند!!!

تنها يك لبخند زندگي مرا نجات داد !

بله لبخند بدون برنامه ريزي، بدون حسابگري، لبخندي طبيعي، زيباترين پل ارتباطي آدم هاست. ما در حيات خود لايه هايي را براي حفاظت از خود مي سازيم، لايه مدارج علمي و مدارك دانشگاهي، لايه موقعيت شغلي و اين كه دوست داريم ما را آن گونه ببينند كه نيستيم. زير همه اين لايه ها (من) حقيقي و ارزشمند نهفته است. من ترسي ندارم از اين كه آن را روح بنامم، من ايمان دارم كه روح هاي انسان ها است كه با يكديگر ارتباط برقرار مي كنند و اين روح ها با يكديگر هيچ خصومتي ندارد. متاسفانه روح ما در زير لايه هاي ساخته و پرداخته خود ما كه در ساخته شدنشان دقت هولناكي هم به خرج مي دهيم ما از يكديگر جدا مي سازند و بين ما فاصله هايي را پديد مي آورند و سبب تنهايي و انزواي ما مي شوند.

داستان اگزوپري داستان لحظه جادويي پيوند دو روح است، آدمي به هنگام عاشق شدن و نگاه كردن به يك نوزاد اين پيوند روحاني را احساس مي كند. وقتي كودكي را مي بينيم چرا لبخند مي زنيم؟ چون انسان را پيش روي خود مي بينيم كه هيچ يك از لايه هايي را كه نام برديم روي (من) طبيعي خود نكشيده است و با هم وجود خود و بي هيچ شائبه اي به ما لبخند مي زند و آن روح كودكانه درون ماست كه در واقع به لبخند او پاسخ مي‌دهد.

خشونت جنسیتی

faryad87 — Thu, 04 Dec 2008 06:21:01 GMT

نمی دونم چرا بین جنس زن و جنس مرد اینهمه تفاوت وجود داره!

نمی دونم چرا زنها اینهمه با احساس و عاطفی هستند ولی مردها اینهمه بیاحساس؟!

نمی دونم چرا زنها اینهمه لطیف هستند و مردها اینهمه خشن؟!

نمی دونم چرا زنها اینهمه عاشق هستند و مردها اینهمه فارغ؟!

نمی دونم چرا زنها اینهمه ضعیف هستند و مردها اینهمه قوی؟!

نمی دونم چرا خداوند این دو جنس را اینهمه متفاوت با هم آفرید؟!

و از همه مهمتر اینکه نمیدونم چرا این دو جنس با اینهمه تفاوت، باید یک عمر با هم زندگی کنند!!!!!!

چرا خداوند زن و مرد را با خصوصیات مشابه با هم نیافرید که بتوانند راحتتر با هم زندگی کنند و از اینهمه تفاوت اینهمه عذاب نکشند؟!

شاید در جواب بگویید که به خاطر همین تفاوت هاست که زن و مرد اینهمه به هم کشش و علاقه نشان میدهند. آیا تمام این علاقه و کشش فقط برای مدت کوتاهی نیست که از هم دور هستند؟ و به محض اینکه به هم نزدیک میشوند و برای مدت کوتاهی با هم زندگی میکنند همین تفاوتها باعث خیلی از اختلافاتی که توی زندگی خیلی از زن و شوهرها میبینید میشود و تمام عشقشان به انزجار تبدیل می شود!!!

آیا همین تفاوتهاست که باعث اینهمه اختلاف و درگیری میشود یا مشکل از جای دیگری است؟

اینهمه طلاق و جدایی، اینهمه سردی در خانوادهها و دو زنه شدن مردان (که امروزه در جامعه ما فراوان دیده می شود) فکر میکنید دلیلش چییست؟

نمی دونم زنهای جامعه ما تا کی باید مورد ظلم و خشونت مردان قرار بگیرند؟!!

آیا زمان آن نرسیده است که تغییراتی در ساختار قدرت مردان ایجاد شود یا تغییر باید در ذهن و فکر افراد صورت گیرد؟!!

گذر دل:

همه، انسان هستند اما فهمیدن کار هر کس نیست...

مرد کور

faryad87 — Fri, 21 Nov 2008 17:22:18 GMT

روزی مرد کوری روی پله‌های ساختمانی نشسته و کلاه و تابلویی را در کنار پایش قرار داده بود روی تابلو خوانده میشد: من کور هستم لطفاً کمک کنید. روزنامهنگار خلاقی از کنار او میگذشت نگاهی به او انداخت فقط چند سکه در داخل کلاه بود. او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اینکه از مرد کور اجازه بگیرد تابلوی او را برداشت آن را برگرداند و اعلان دیگری روی آن نوشت و تابلو را کنار پای او گذاشت و آنجا را ترک کرد. عصر آن روز روزنامهنگار به آن محل برگشت و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است. مرد کور از صدای قدمهای او خبرنگار را شناخت و خواست اگر او همان کسی است که آن تابلو را نوشته بگوید، که بر روی آن چه نوشته است؟روزنامهنگار جواب داد: چیز خاص و مهمی نبود، من فقط نوشته شما را به شکل دیگری نوشتم و لبخندی زد و به راه خود ادامه داد. مرد کور هیچوقت ندانست که او چه نوشته است ولی روی تابلوی او خوانده میشد:

امروز بهار است، ولی من نمیتوانم آن را ببینم!!!!!

وقتی کارتان را نمیتوانید پیش ببرید استراتژی خود را تغییر بدهید خواهید دید بهترینها ممکن خواهد شد. باور داشته باشید هر تغییر بهترین چیز برای زندگی است. حتی برای کوچکترین اعمالتان از دل، فکر، هوش و روحتان مایه بگذارید. این رمز موفقیت است .... لبخند بزنید.

پ.ن

مرا با خود ببربه ابر و آسمان و باد

مرا با خود ببر به نور و رنگ و عشق

مرا با خود ببر به جاده و کویر و کوه

مرا با خود ببر... مرا با خود ببر... به دورترین و تنهاترین زمان

مرا ببر مرا ببر مرا به خانه ام ببر...

این روزها ...

faryad87 — Thu, 06 Nov 2008 21:26:40 GMT

دلم می خواد بنویسم اما نمی دونم راجع به چی؟! ذهنم پر شده از موضوعات مختلف که این روزها باهاشون درگیر هستم.

دلم می خواد راجع به همه چیزهایی که توی ذهنم است بنویسم اما نمی تونم نوشتن چقدر سخته نوشن آن چیزی که در دل و ذهنت می گذرد راجع به اطرافت، راجع به آدما و خصوصیات اخلاقی خوب و بدشون، راجع به محیط کارت، راجع به همکارات، راجع به خانواده ات، راجع به دوستات، راجع به آدمای توی خیابون، راجع به خودت، راجع به سرنوشتت، راجع به همه چیزهایی که صبح تا شب با اونها سروکار داری!!! وای چقدر حرف دارم!!!! چقدر حرف نگفته دارم!!! چطوری می تونم همشون رو بنویسم مگه می شه؟! خیلی هاش اصلاً نوشتنی نیست!!! خیلی هاش هم انقدر نگفتم و ننوشتم دیگه کم کم از یادم رفته!!! در واقع از یادم که نرفته فقط رفته تو حافظه بلند مدتم و موقتاً فراموش شده!!!

نمی دونم چرا این دنیا اینقدر کوچیکه!!! بعضی وقت ها احساس خفگی بهم دست می ده!! حس می کنم دیگه گنجایش ندارم برای زنده بودن و نفس کشیدن!!! می دونید چه وقتایی؟! وقتی بدی بعضی آدما رو می بینم و می شنوم! وقتی می بینم که آدما با چه صفت های حیوانی و رذلی اسم خودشون رو گذاشتن آدم حالم ازشون بهم می خوره!! اون موقع هاست که فکر می کنم دیگه دلم نمی خواد زنده باشم و توی این دنیای کثیف نفس بکشم...

این روزها دیگه هیشکی به هیشکی نیست خیلی هرکی هرکی شده... آدما دیگه به تنها چیزی که اهمیت نمی دن دیگرانه!! همه فقط به فکر خودشونن... هیشکی به هیشکی رحم نمی کنه فرزند به پدر و مادرش، خواهر به برادرش، برادر به برادرش... وای چه دوره و زمونه ای شده آدم دلش می خواد از این همه بدی و تنهایی بمیره!!!!

چي می شد اگر همه آدما خوب بودن؟!

چي می شد اگر آدم های مهم آدم های معمولی رو به خاطر می سپردن؟!

چي می شد اگر آدم های پولدار آدم های فقیر را فراموش نمی کردند؟!

چي می شد اگر آدم ها به دنیای بعد از مرگ بیشتر فکر می کردند؟!

چي می شد اگر ذره ای انسانیت در وجود آدم ها می بود؟!

پي نوشت:

- چند شب پيش كه داشتم از سركار مي اومدم خونه، انقدر براي گرفتن تاكسي زير بارون ايستادم كه مثل موش آب كشيده شدم... خيلي جالب بود كه همه ماشين ها هم خالي بودند اما راننده ها نيم نگاهي هم به مسافرها نمي انداختند... واقعاً‌ چي فكر مي كنن كه انقدر بي رحمانه رفتار مي كنن، فكر مي كنن خودشون از اول كه به دنيا اومدن ماشين داشتن و هيچ وقت زير بارون نموندن!!!

دستان دعاکننده

faryad87 — Sun, 26 Oct 2008 11:15:18 GMT

زندگینامه آلبرشت دورر نقاش، حکاک و ریاضیدان آلمانی

در یک دهکده کوچک نزدیک نورنبرگ خانواده ای با 18 فرزند زندگی می کردند. برای امرار معاش این خانواده بزرگ، پدر می بایستی 18 ساعت در روز به هر کار سختی که در آن حوالی پیدا می شد تن می داد. در همان وضعیت اسفباک آلبرشت دورر و برادرش آلبرت (دو تا از 18 فرزند) رویایی را در سر می‌پروراندند. هر دوشان آرزو می کردند نقاش چیره دستی شوند، اما خیلی خوب می دانستند که پدرشان هرگز نمی تواند آن ها را برای ادامه تحصیل به نورنبرگ بفرستد.

یک شب پس از مدت زمان درازی بحث در رختخواب، دو برادر تصمیمی گرفتند. با سکه قرعه انداختند و بازنده می بایست برای کار در معدن به جنوب می رفت و برادر دیگرش را حمایت مالی می کرد تا در آکادمی به فراگیری هنر بپردازد، و پس از آن برادری که تحصیلش تمام شد باید در چهار سال بعد برادرش را از طریق فروختن نقاشی هایش حمایت مالی می کرد تا او هم به تحصیل در دانشگاه ادامه دهد.

آن ها در صبح روز یک شنبه در یک کلیسا سکه انداختند.....

آلبرشت دورر برنده شد و به نورنبرگ رفت و آلبرت به معدن های خطرناک جنوب رفت و برای 4 سال به طور شبانه روزی کار کرد تا برادرش را که در آکادمی تحصیل می کرد و جزء بهترین هنرجویان بود حمایت کند. نقاشی های آلبرشت حتی بهتر از اکثر استادانش بود. در زمان فارغ‌التحصیلی او درآمد زیادی از نقاشی های حرفه ای خودش به دست آورده بود.

وقتی هنرمند جوان به دهکده اش برگشت، خانواده دورر برای موفقیت های آلبرشت و برگشت او به کانون خانواده پس از 4 سال یک ضیافت شام برپا کردند. بعد از صرف شام آلبرشت ایستاد و یک نوشیدنی به برادر دوست داشتنی اش برای قدردانی از سال هایی که او را حمایت مالی کرده بود تا آرزویش برآورده شود، تعارف کرد و چنین گفت: آلبرت، برادر بزرگوارم حالا نوبت توست، تو حالا می توانی به نورنبرگ بروی و آرزویت را تحقق بخشی و من از تو حمایت میکنم.

تمام سرها به انتهای میز که آلبرت نشسته بود برگشت. اشک از چشمان او سرازیر شد. سرش را پایین انداخت و به آرامی گفت: نه! از جا برخاست و در حالی که اشک هایش را پاک می کرد به انتهای میز و به چهره هایی که دوستشان داشت، خیره شد و به آرامی گفت: نه برادر، من نمی توانم به نورنبرگ بروم، دیگر خیلی دیر شده، ‌ببین چهار سال کار در معدن چه بر سر دستانم آورده، استخوان انگشتانم چندین بار شکسته و در دست راستم درد شدیدی را حس می کنم، به طوری که حتی نمی توانم یک لیوان را در دستم نگه دارم. من نمی توانم با مداد یا قلم مو کار کنم، نه برادر، برای من دیگر خیلی دیر شده...

بیش از 450 سال از آن قضیه می گذرد. هم اکنون صدها نقاشی ماهرانه آلبرشت دورر قلمکاری ها و آبرنگ ها و کنده کاری های چوبی او در هر موزه بزرگی در سراسر جهان نگهداری میشود.

یک روز آلبرشت دورر برای قدردانی از همه سختی هایی که برادرش به خاطر او متحمل شده بود، دستان پینه بسته برادرش را که به هم چسبیده و انگشتان لاغرش به سمت آسمان بود، به تصویر کشید. او نقاشی استادانه اش را صرفاً دست ها نام گذاری کرد اما جهانیان احساساتش را متوجه این شاهکار کردند و کار بزرگ هنرمندانه او را "دستان دعا کننده" نامیدند.

این اثر خارق العاده را مشاهده کنید

اندیشه کنید و به خاطر بسپارید که مسلماْ رویاهای ما با حمایت دیگران تحقق می یابند.

نامرئي مي شويم...

faryad87 — Wed, 22 Oct 2008 17:05:18 GMT

دوست عزيزم سحر (سيندرلا) منو به يك بازي دعوت كرده كه خيلي جالبه ... اگه نامرئي بشيد چيكار مي كنيد؟

خوب من اگر نامرئي بشم:

اول دوست دارم برم به زندگي خصوصي يك آدم كه خيلي برام مهمه و خيلي چيزها ست كه دلم مي خواد در موردش بدونم ... (البته سركشيدن به زندگي ديگران خيلي حال مي ده! شايد به زندگي چندتاي ديگه هم كه تا حدودي برام مهمه برم مثلاً‌ رفتن به زندگي سران مملكتي مثل رفسنجاني و احمدي نژاد و... خداييش حال مي ده مگه نه؟!)

دوم به بانك مي رم و كلي پول برمي دارم و همش رو مي دم به آدم هاي فقير و نيازمند...

سوم اينكه سوار هواپيما مي شم و به تمام شهرها و كشورهايي كه هميشه آروز داشتم مي رم...

چهارم به كلاس هاي آموزشي كه خيلي دوست دارم و هر كدوم خدادتومن پول شهريه اش مي شه مي رم و راحت همه چيز ياد مي گيرم بدون پرداخت كمترين هزينه...

پنجم به همه كنسرت هايي كه علاقه دارم و تا حالا خيلي هاشو به خاطر پول نرفتم ميرم...

خوب خدا رو شكر از كسي هم ناراحتي ندارم كه بخوام برم اذيتش كنم ولي حتماً يه سر پيش يه سري آدم هاي خدانشناس بي انصاف مي رم و يه گوشمالي حسابي بهشون مي دم ، شايد بترسن و آدم بشن!!

ديگه نمي دونم بايد چيكار كنم الان چيزي به ذهنم نمي رسه ولي اگه يه روز واقعاً‌ نامرئي بشم شايد خيلي كارهاي ديگه هم بكنم....

من هم همه دوستاني كه لينك هستند رو به اين بازي دعوت ميكنم...

پ.ن

شيشه دل را شكستن احتياجش سنگ نيست اين شقايق با نگاهي سرد پرپر ميشود..!!!

کار جدید و مشکلاتش

faryad87 — Thu, 16 Oct 2008 06:31:18 GMT

- از آن روزها، روزهای اول کارم خیلی گذشته... وقتی که تازه برای اولین بار می رفتم سرکار... وای چه روزایی بود! چقدر شور و اشتیاق برای سرکار رفتن داشتم! چقدر انرژی برای یادگیری یه عالمه چیزای جدید! چقدر توان و قدرت برای روبه رو شدن با مشکلات و سختی های کار داشتم!!! ولی حالا چی... حالا از اون روزها سال ها می گذره و من همچنان در حال کارکردن هستم!! هیچ فکر نمی کردم که بخوام این همه سال کار کنم! و در این سال ها جاهای مختلفی رو عوض کنم! حالا هم بعد از 11 سال دوباره وارد یک محیط جدید شدم... کارکردن بعد از چندین سال تجربه کاری در یک محیط جدید خیلی سخته!!! نمی دونم تجربه اش را دارید یا نه؟ آدمای جدید با اخلاقای جدید! رئیس جدید با خواسته ها و توقعات جدید! تازه از همه بدتر آدما یه جوری بهت نگاه می کنن، یه جوری باهات رفتار می کنن که انگار تو هیچی بلد نیستی و تازه وارد محیط کار شدی!!! خیلی زور داره! آدم دلش می خواد این جور وقتا یه دونه بزنه تو فک طرف مقابل تا حالش جا بیاد (هرچند اهل خشونت نیستم ولی بعضی وقتا واقعاً لازمه)...

- کار جدید با تمام مشکلاتش جای خوبیه... جایی که سال ها دوست داشتم اونجا کار کنم. یک سازمان غیردولتی حقوق بشری که خیلی هم قدیمی است. تقریباْ ۲۰ ساله که تاسیس شده. زمینه کاریش هم چیزیست که من خیلی علاقه دارم... حقوق زنان، حقوق کودکان، حقوق خانواده خلاصه که در اینجا از هر چی که به حق و حقوق مربوطه دفاع می شه...

- اگه یه وقت کسی حقتون رو خورد می تونید بیاید پیش من تا خودم حقتون رو ازش بگیرم... آره دیگه کلی تو این دو سه هفته در این زمینه زبده شدم... غمتون نباشه...

فقر

faryad87 — Wed, 17 Sep 2008 13:38:18 GMT

روزی یک مرد ثروتمند، پسر بچه کوچکش را به روستا برد تا به او نشان دهد مردمی که در آنجا زندگی می‌کنند، چقدر فقیر هستند. آن دو یک شبانه روز در خانه محقر یک روستایی مهمان بودند. در راه بازگشت و در پایان سفر، مرد از پسرش پرسید: نظرت در مورد مسافرتمان چه بود؟ پسر پاسخ داد: عالی بود پدر! پدر پرسید آیا به زندگی آنها توجه کردی؟ پسر پاسخ داد: بله پدر! و پدر پرسید: چه چیزی از این سفر یاد گرفتی؟ پسر کمی اندیشید و بعد به آرامی گفت: فهمیدم که ما در خانه یک سگ داریم و آنها چهار تا. ما در حیاطمان یک فواره داریم و آنها رودخانه ای دارند که نهایت ندارد. ما در حیاطمان فانوس های تزیینی داریم و آنها ستارگان را دارند. حیاط ما به دیوارهایش محدود می شود اما باغ آنها بی انتهاست! با شنیدن حرفهای پسر، زبان مرد بند آمده بود.

بعد پسر بچه اضافه کرد: متشکرم پدر، تو به من نشان دادی که ما چقدر فقیر هستیم!

پی نوشت:

۱. بالاخره بعد از یک ماه و نیم اومدم... برای بعضی از دوستان این سوال پیش اومده بود که چرا مدتی است آپ نمی کنم راستش حدود دو ماه است که سر کار نمی رم و خیلی کلافه هستم خودتون بهتر می دونید که بیکاری چقدر آدم رو بی حوصله و کلافه می کنه به همین دلیل حال و حوصله آپ کردن رو نداشتم ولی حالا یه کم بهتر شدم...

۲. برام دعا کنید که یه کار خوب پيدا كنم...

۳. و در آخر اینکه در ماه مبارک رمضان نیازمندان را فراموش نکنیم.

زندگی ما آدما از ابتدا تا انتها

faryad87 — Fri, 01 Aug 2008 11:35:18 GMT

واي از اين آدما و داستان هاي عجيب و غريب زندگيشون!!!!

بچه كه بودم آرزو داشتم كه زودتر بزرگ بشم و خوشبختي رو پيدا كنم، فكر مي كردم تو زندگي هر آدمي يه جايي هست كه به خوشبختي تمام و كمال مي رسه! اما حالا كه بزرگتر شدم تازه فهميدم كه هيچ وقت تو زندگي هيچ آدمي چنين جايي و چنين زماني وجود نداره و هيچ آدمي هيچ وقت به خوشبختي كامل نمي رسه به نقطه اي كه از هر لحاظ احساس خوشبختي بكنه به نقطه اي كه به آرامش روحي و جسمي كامل برسه!

هميشه يه چيزي براي زجر كشيدن توي زندگي آدما هست! يه غم يه اندوه يه درد يه مشكل يه چيزي كه آدمو آزار بده و نزاره كه آدم به معني واقعي راحت و بدون درد زندگي كنه!!!

اين زندگي لعنتي انقدر بازي هاي جورواجور با آدما داره كه بعضي وقتا واقعاً لج منو درمياره و گاهي اوقات مجبور مي شم بر خلاف ميلم همش از خدا بپرسم كه ما اصلاً‌ چرا به دنيا اومديم؟؟؟ چرا بايد زندگي كنيم؟؟؟ فقط به خاطر اينكه يه دوره اي رو با سختي و عذاب بگذرونيم و بعد بميريم!! اصلاً‌ زندگي يعني چي؟! يعني غم و غصه يعني سختي و ناراحتي يعني عذاب يعني حرص و جوش خوردن و مصيبت كشيدن!!! هر دوره اي از زندگي يه جوري بايد حرص بخوري و عذاب بكشي و در آخر هم بعد از چه مي دونم شصت هفتاد سال زندگي مسخره سرت رو بزاري زمين و بميري!!! بدون اينكه چيزي از زندگيت فهميده باشي يا حداقل به چند تا از آرزوهات رسيده باشي! تا چشم به هم به زني زمان مرگ فرا مي رسه و تو مي بيني كه هيچ كدوم از كارهايي كه دوست داشتي تو زندگيت انجام بدي انجام ندادي و به هيچ كدوم از خواسته هات نرسيدي!‌ فقط يه عمري رو الكي دويدي و حرص خوردي! حالا هم بعد از اين همه سال با كوله باري از خوبي ها و بدي ها بايد بري يه سفر دور... دورِ دور... سفري نامعلوم!!!

بعضي وقتا آدماي به ظاهر خوشبختي رو مي بينم كه وقتي وارد زندگيشون مي شم پر از درد و غم و غصه هستند كه نمي تونن حتي يك لحظه با آرامش زندگي كنند و از زندگيشون اونطور كه بايد و شايد لذت ببرن! هميشه دور و بر خودم دنبال آدمي بودم كه يك خوشبخت تمام و كمال باشه و هيچ غمي نداشته باشه ولي حالا بعد از سال ها گشتن به اين نتيجه رسيدم كه هيچ آدمي به طور كامل خوشبخت نيست و غم و درد و رنج هميشه و هميشه و هميشه با آدما همراه است...

لازمه ی انسانیت رنج بردن است
درد کشیدن است
انسان بي درد، جماد است
گياه است
دانستن خود درديست كه هرچه بيشتر باشد،
رنج بردن نيز بيشتراست
و بزرگي هر انساني به ميزان دردهاي متعالي است كه در سينه دارد...
دردهايي كه مرز ما بين انسانيت و حيوانيت است
و نبايد هيچ گاه انتظارالتيام اين درد را داشت
چرا كه خاصيت اين درد التيام يافتن نيست
كه اگراين درد التيام يابد انسانيت به اتمام مي رسد
مگر نه اينست كه اين درد، درد انسانيت است
آيا كسي هست كه بخواهد انسانيت خويش را
التيام دهد!!
اين درد، در تابوت نيز انسان را همراهي مي كند.

مردی از جنس سفر یا معلم زندگی من...

faryad87 — Thu, 17 Jul 2008 14:30:18 GMT

زندگی دفتری از خاطره هاست... یک نفر در دل شب، یک نفر در دل خاک... یک نفر همدم خوشبختی هاست، یک نفر همسفر سختی هاست، چشم تا باز کنیم عمرمان می گذرد... ما همه همسفریم

هميشه در سفر ... هميشه در دل كوير... هميشه در دوردست ها!!! به دور از خانواده و دوستان و همه متعلقات زندگي... مي ره سفر تا با آدما باشه... آدماي ساده و پاك... آدماي خوب... آدمايي كه وجودشون هر لحظه پر از خواستن است... روستا و آدماش رو دوست داره...

بعضي آدما زندگي هاي عجيب و غريبي دارن!! من هميشه آدماي عجيب و غريب رو دوست داشتم... كسي كه تمام خوشي ها و تعلقات و لذت هاي شخصي زندگي رو ول مي كنه و مي ره توي يك روستاي دور افتاده و تمام عشقش اينه كه به آدماي روستايي آموزش بده، شخصيتش براي من خيلي جالب و دوست داشتني ست!

مدت هاست كه منتظرش هستم... رفته سفر، سفري دور و دراز!! به قول خودش در دل كوير... سفر به روستاها سفر به دوردست ها ... نمي تونم تصور كنم كه اونجا كجاست؟! چقدر از من دوره؟!!! اصلاً اونجا چيكار مي كنه؟ توي كوير توي روستا ...

خودش ميگه به آدما درس مي دم درس زندگي!!!

ميگه زندگي كردن تو روستا و با آدماي روستايي رو خيلي دوست دارم... ميگه زندگي تو روستا با آدماي روستايي خيلي ساده تر و راحت تر از زندگي توي شهر و آدماي شهريه... ميگه از شهر و آدماش بدم مياد توي شهر همش گرفتاري و سختي... همش ترافيك و آلودگي... همش درگيري و جنجال...

بعضي وقتها كه ديگه حسابي از دوريش خسته مي شم با خودم مي گم ديگه منتظرش نباشم و دل و بزنم به دريا و اونو بسپارم به خداي همون كويري كه هميشه ازش حرف مي زنه اما يه كسي كه نمي دونم كيه همش به من مي گه "اي آشناي كوي محبت صبور باش"

روزها و ماه ها و سال ها مي گذره و اون همچنان در حال رفتن به شهرها و روستاهاي مختلف و درس دادن به آدماست و من هم صبر كردم و فكر مي كنم كه يه روزي مياد و ديگه نمي ره سفر... همش مي گه كم كم كارم كم مي شه و ديگه خيلي كم مي رم سفر اما... همچنان بعد از سال ها هنوز داره مي ره سفر و به آدما درس زندگي مي ده... اصلاً اين سفر كردن ديگه جزئي از زندگيش شده و من فكر مي كنم كه بدون سفر كردن و درس دادن به آدما ديگه نمي تونه هرگز زندگي لذت بخشي داشته باشه!!!

درس زندگي... معلم زندگي... آدما... روستا... كوير... تمام زندگيش خلاصه شده توي همين چند تا كلمه و با همين چند تا كلمه از زندگيش لذت مي بره و نهايت استفاده رو از لحظه لحظه روزهاي زندگيش مي بره...

واقعاً درس دادن به آدما اونهم درس زندگي و به دور از تمام تعلقات زندگي اينقدر لذت بخش است؟!!! چه رازي در اين سفرها نهفته است؟!!!!

اميدوارم هرجا هست شاد، آرام و موفق باشه...

زندگی یعنی انتظار . یعنی روییدن برگ سبز در میان دست امید

زندگی یعنی بیا و باش و ادامه بده

زندگی یعنی همراهی در عین تنهایی

پي نوشت:

1. منم بالاخره يه اسمي براش پيدا كردم اون واقعاً‌ "معلم زندگي" ام است من خيلي چيزها رو از اين آدم ياد گرفتم...

2. نمي دونستم اسم اين مطلب رو چي بزارم! هم دوست داشتم بزارم مردي از جنس سفر هم معلم زندگي خلاصه نتونستم يكيش رو انتخاب كنم و هر دو رو گذاشتم...

3. ميلاد امام علي (ع) و روز پدر بر همه شيعيان مبارك باد...